Βαρεμάρα το Σαββατόβραδο

Μέχρι πριν από λίγο καιρό όταν μιλούσα με τους φίλους μου στο τηλέφωνο η πρώτη μας κουβέντα ήταν το πόσο καλά περάσαμε το προηγούμενο Σάββατο που είχαμε βγει, είχαμε πάει εκδρομή, είχαμε μαζευτεί από το πουθενά 20 άτομα σε ένα σπίτι και παίζαμε (μεθυσμένοι) παντομίμα μέχρι τις έξι το πρωί κτλ. Εδώ και λίγο καιρό η πρώτη κουβέντα που μου λένε στο τηλέφωνο είναι «Που χάθηκες;»…

Και εκεί που ήμουν έτοιμη να απαντήσω, «μα το προηγούμενο Σάββατο δεν ήμασταν μαζί;», συνειδητοποιώ ότι έχω να βγω με τους φίλους μου σχεδόν δύο μήνες και τα μόνα Σαββατόβραδα που έχω βγει ήταν δύο. Το ένα είχα πάει σινεμά με τον Α. και τους γιους του και μετά φάγαμε fast food και το άλλο πήγαμε με τον Α. βόλτα τη σκυλίτσα του τη Ρεγγίνα και πήραμε στο χέρι παγωτό από ένα περίπτερο.

Σε κλαμπ, μπαρ, εστιατόριο, πάρτι κτλ με τον Α. ούτε θυμάμαι από πότε έχω να πάω. Οι τρεις – τέσσερις φορές που πήγα για καφέ μετά τη δουλειά, εξαιρούνται… Η επίσημη ημέρα εξόδου, το Σάββατο, πάει χαμένη…

Καλά και πριν τον Α. δεν είναι ότι το είχα τάμα να ξενυχτάω κάθε Σαββατόβραδο… Είμαι κοινωνικός άνθρωπος, μου αρέσει να βγαίνω έξω, αλλά που και που ήθελα να κάτσω ένα Σαββατόβραδο σπίτι και να βουλιάξω με τις πυτζάμες στον καναπέ. Αυτό όμως συνήθως συνέβαινε ή όταν δεν αισθανόμουν καλά σωματικά (κουρασμένη, πονοκέφαλο κτλ) ή όταν είχα ξενυχτίσει την Παρασκευή ή όταν είχα κανονίσει να βγω από νωρίς την Κυριακή.

Πάντα είχα κάποιο λόγο.

Τώρα όμως τι λόγο έχω;

Καναπές – κρεβάτι: Σημειώσατε x

Με τον Α. είμαστε περίπου ενάμισι χρόνο μαζί και ένα από τα πράγματα που μου αρέσουν σε εκείνον είναι η κοινωνικότητα του και η ενέργειά του, παρόλο που είναι δύο δεκαετίες μεγαλύτερος μου. Είναι ένας bon viveur, πώς να το κάνουμε!

Καταλαβαίνω φυσικά πως έχει πέσει πολύ η δουλειά του (είμαστε και οι δύο στον τομέα της διαφήμισης και για εκείνον που έχει δική του εταιρία οι έννοιες είναι περισσότερες), αλλά αυτό δεν είναι δικαιολογία. Δε χρειάζεται να ξοδέψεις μία περιουσία για να περάσεις καλά. Μπορούμε να πάμε για ένα ποτό, να επισκεφθούμε κάποιους φίλους, να πάμε σε μία ταβέρνα!

Τον τελευταίο καιρό όμως έχουμε αρχίσει να… βαλτώνουμε. Μοιραζόμαστε τα Σαββατοκύριακα ή στο σπίτι μου, ή στο σπίτι του βλέποντας DVD, μιλώντας, τρώγοντας delivery ή προψημένα τυροπιτάκια.

Ευτυχώς δηλαδή που δεν μένουμε μαζί και υπάρχουν μέρες που δε συναντιόμαστε και μπορώ πάω για έναν καφέ μέσα στην εβδομάδα, γιατί με τον Α. τα μόνα σχέδια που κάνουμε είναι «ποιο DVD θα δούμε απόψε για να αράξουμε καλύτερα στον καναπέ. Μην είναι και πολύ αγωνιώδες και δεν μας παίρνει ο ύπνος».

Μάλιστα, μερικές φορές βαριόμαστε τόσο πολύ που μπορεί να έρθει το απόγευμα και ακόμα να τριγυρνάμε στο σπίτι (δηλαδή να πηγαίνουμε από το κρεβάτι στον καναπέ) με τις πυτζάμες. Τα νεγκλιζέ μου παραμένουν κλεισμένα στα συρτάρια.

Ευτυχώς κάνουμε σεξ ανά τακτά διαστήματα (εκτός αν μας πάρει ο ύπνος στον καναπέ) αλλά και αυτό αρχίζει να γίνεται λιγάκι προβλέψιμο. Είναι καλό να ξέρεις τι αρέσει στον άλλον, αλλά δεν είναι καλό όταν μπορείς να μαντέψεις την επόμενη κίνησή του με μαθηματική ακρίβεια…

Έτσι, για να περάσω την ώρα μου στο σπίτι λίγο πιο δημιουργικά, φτιάχνω γλυκά. Κάθε εβδομάδα κάνω και από μία νέα συνταγή που βρίσκω στο ίντερνετ.

Λίγο το γλυκό, λίγο το τυροπιτάκι, λίγο η πίτσα, λίγο ο καναπές, έχω πάρει τουλάχιστον τέσσερα κιλά και σε λίγες εβδομάδες έχουμε Ιούνιο.

Αλλαγή σχεδίου

Το ανησυχητικό όμως δεν είναι τα κιλά. Αυτά λίγο – πολύ χάνονται.

Το ανησυχητικό είναι το ότι είμαστε στα μισά σου δρόμου για να γίνουμε από «εκείνα» τα ζευγάρια, που μοιάζουν να έχουν γεράσει πριν την ώρα τους, που μοιάζουν να έχουν βγάλει αράχνες. Ξέρετε για ποιους λέω… για τους παλιούς σας φίλους που είναι καιρό μαζί/ συζούν/ παντρεύτηκαν και ξαφνικά χάθηκαν από προσώπου γης. Τους μιλάτε μόνο στις γιορτές και τους βλέπετε μόνο σε κάποιο γάμο ή βαφτίσια. Με τους υπόλοιπους φίλους σας τους σχολιάζετε και λέτε κουνώντας το κεφάλι «μα πως κατάντησαν έτσι…».

Γιατί μετά τον καναπέ και την πυτζάμα έρχονται κι άλλα… Έρχεται η ελλιπής αποτρίχωση, το πόδι με την κάλτσα πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού, οι διάφοροι σωματικοί θόρυβοι… αυτό δε θέλω καν να σκέφτομαι ότι θα μου συμβεί.

Ευτυχώς που έχω ακόμα τα λογικά μου και είδα το πρόβλημα στις αρχές του. Δεν πρόκειται εγώ με τον Α. να γίνω από «εκείνα» τα ζευγάρια. Θα τον βάλω σε εντατικό πρόγραμμα.

Τέρμα τα χαμένα Σαββατόβραδα, τέρμα τα delivery και τέρμα οι πυτζάμες. Κι αν δε θέλει να έρχεται, με γεια του, με χαρά του. Εγώ θα βγαίνω με τους φίλους μου. Μία, δύο, τρεις, τι θα κάνει, θα αρχίσει να ζηλεύει, άρα θα έρθει κι εκείνος μαζί μου. Εμ αγαπητέ μου, τι τη θέλεις τη γυναίκα 20 χρόνια μικρότερη αν βαριέσαι να την κυκλοφορήσεις;

Τον παίρνω τώρα τηλέφωνο να του πω τις αποφάσεις μου!