Ζήλια μου…

Συμφωνώ με το ότι λίγη ζήλια μπορεί να γίνει το αλατοπίπερο σε μία σχέση.

Μεταξύ μας, πόσες και πόσες φορές δεν έχουμε προκαλέσει τη ζήλια των αγαπημένων μας αναφέροντας τυχαία (και εξ επίτηδες) ένα κομπλιμέντο που ακούσαμε στο δρόμο, το φλερτ που μας έκανε ένας συνάδελφος στη δουλειά, λέγοντάς τους ότι φορέσαμε ένα αρκετά αποκαλυπτικό φόρεμα όταν πήγαμε για ποτό με τις φίλες μας κτλ.

Η ζήλια μπορεί να ανάψει τα αίματα και να φέρει πίσω, έστω και προσωρινά, το χαμένο πάθος, αρκεί βέβαια να γίνεται σε λογικά πλαίσια.

Έτσι λοιπόν, όταν ο αγαπημένος σου γκρινιάζει σαν παιδί και κάνει μούτρα επειδή σε φλέρταρε κάποιος, μπορεί να γίνει χαριτωμένος, όταν όμως βγαίνει από μέσα του ο Ταλιμπάν και σου απαγορεύει να βγεις από το σπίτι, τα πράγματα αλλάζουν, γιατί άλλο η ζήλια και άλλο η κτητικότητα.

Γιατί η κτητικότητα δεν περιορίζεται μόνο στο να σου κάνει σκηνή για το συνάδελφο που σε φλέρταρε στο γραφείο, ούτε για τον τύπο στο μπαρ που σε κοίταγε, έστω και αν εσύ δεν είχες καν πάρει χαμπάρι. Δεν έχει σημασία, αφού τον είδε αυτός φτάνει…

Πάει και αλλού και φτάνει στους φίλους, στην οικογένεια, ακόμα και στα… κατοικίδια.

Μη νομίζετε ότι το τραγούδι του Μαχαιρίτσα που λέει “ζηλεύω το μικρό σου το γατί”, είναι υπερβολικό. Όλα από τη ζωή είναι βγαλμένα…

Και Μ(η) χειρότερα

Σας τα λέω όλα αυτά, όχι επειδή έπαθε ο Α. κρίση ζήλιας, επειδή με έπιασε να κοιμάμαι στο ίδιο κρεβάτι με το γάτο μου τον Όμηρο. Εγώ έπαθα νευρική κρίση, εξ αιτίας του Μ., του καινούριου φίλου της κολλητής μου από το σχολείο.

Με τη Γ. είμαστε φίλες αιώνες… καθόμασταν μαζί από την Α’ Δημοτικού έως και τη Γ’ Λυκείου. Στην πορεία οι δρόμοι μας άλλαξαν και πλέον βρισκόμαστε μια φορά το τρίμηνο, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχει πάντα τη θέση της στην καρδιά μου. Καταλαβαίνω και καταλαβαίνει τα πάντα με ένα μόνο βλέμμα. Εξάλλου, οι εταιρίες κινητής τηλεφωνίας να είναι καλά!

Είχαμε βγει πριν από μερικές μέρες για να πούμε τα νέα μας. Μου έλεγε για τον Μ., τον καινούριο της φίλο που γνώρισε στο γυμναστήριο. Από την αρχή κάτι μου πήγε στραβά με αυτόν τον άνθρωπο.

Κατ’ αρχάς, της απαγόρευσε να πηγαίνει πια στο γυμναστήριο χωρίς εκείνον, γιατί το γυμναστήριο είναι άντρο… γνωριμιών. Όπως γνώρισε αυτόν, θα μπορούσε να γνωρίσει κάποιον άλλον. Μάλιστα, επειδή ο χρόνος του είναι περιορισμένος και δεν μπορεί να τη συνοδεύει όσο συχνά θα ήθελε εκείνη, της αγόρασε ένα μηχάνημα κοιλιακών, για να αναπληρώνει το χαμένο χρόνο στο σπίτι.

Επίσης τις τρεις ώρες που έκατσα μαζί της στην καφετέρια,της τηλεφώνησε τουλάχιστον δέκα φορές για να τη ρωτήσει αν έφτασε, αν θέλει να πάει να την πάρει, αν έφαγε, αν θα φάει για να ξέρει αν θα παραγγείλει πίτσα και για εκείνη κτλ.

Της τηλεφώνησε και για να μου δώσει χαιρετίσματα, όχι γιατί είναι ευγενικός, αλλά γιατί απλώς ήθελε να ακούσει τη φωνή μου για να σιγουρευτεί ότι όντως επρόκειτο για φίλη και όχι για κάποιον γραμμωμένο που γνώρισε στο power plate ενώ εκείνος έλιωνε στο γραφείο του.

Εκεί όμως που με έκανε έξω φρενών, ήταν λίγο αργότερα, γιατί φυσικά ήρθε να την πάρει, άρα είχα τη χαρά να τον γνωρίσω.

Τρώγοντας έρχεται ο καυγάς

Μιας και μας είχαν πιάσει το βράδυ και η πείνα, τηλεφώνησα στον Α. για να έρθει κι εκείνος να φάμε όλοι μαζί.

Κατά τη διάρκεια του δείπνου με τη Γ., λέγαμε τα δικά μας και δεν τους δίναμε πολλή σημασία.

Κάποια στιγμή μου είπε για κάτι πονηρό και έξυπνο που είχε κάνει και της είπα εντελώς αυθόρμητα «είσαι πολύ που*** για αυτό σε γουστάρω» και γελάσαμε, αλλά όχι όλοι…

Του Μ. του άναψαν τα λαμπάκια και μόνο που δεν με έπιασε από το μαλλί!

«Δε σου επιτρέπω να μιλάς στην κοπέλα μου με τέτοιον τρόπο», μου είπε.

Κοίτα να δεις, ήρθαν τα άγρια να διώξουν τα ήμερα.

«Την κοπέλα σου την ξέρω για περισσότερα από 25 χρόνια, είναι φίλη μου και έχω πολλά περισσότερα δικαιώματα από εσένα», του είπα και τον αγριοκοίταξα. Ο Α. κρυφογέλαγε και η Γ. είχε κοκκινίσει.

Ευτυχώς είχαμε περάσει στο γλυκό και στο τραπέζι υπήρχαν μόνο κουτάλια…

Άλλο η φιλία, άλλο ο έρωτας

Την άλλη μέρα την πήρα τηλέφωνο και της τα έψαλα για τον τύπο, γιατί άλλο να ζηλεύεις τον γυμναστή και άλλο την παλιά κολλητή φίλη. Αυτό δεν είναι καν χαριτωμένο, είναι άρρωστο. Δεν είναι ζήλια, είναι κτητικότητα και χρειάζεται βοήθεια επαγγελματία ψυχολόγου.

Νομίζω ότι ο Μ. θα ήταν ευχαριστημένος αν η Γ. δεν είχε κανέναν φίλο και όλος της ο κόσμος ήταν αυτός, άντε και το power plate.

Ευτυχώς για εκείνη δεν προσπάθησε πολύ να μου τον δικαιολογήσει στο τηλέφωνο, γιατί ήξερε ότι θα την έβριζα. Όπως μου είπε, γνώριζε ότι ήταν ζηλιάρης, αλλά τον είχε ερωτευτεί…

Την ξέρω καλά όμως την Γ. και δε νομίζω ότι μπορεί να αντέξει αυτή την κατάσταση για πολύ. Ερωτευμένη είναι, όχι χαζή.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά τη βλέπω γρήγορα να αναγκάζεται να αλλάζει γυμναστήριο. Κρίμα, γιατί αυτό τη βόλευε πολύ…