Ιστορία μου, αμαρτία μου

Κάποιοι λένε ότι ο άνθρωπος γεννιέται ως tabula rasa, ως λευκός πίνακας δηλαδή, που πάνω του γράφονται οι εμπειρίες της ζωής. Άλλοι λένε πως ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά μας έχει σχέση με το DNA μας.

Εγώ πάντα διάλεγα τη μέση οδό και πίστευα ότι η αλήθεια βρίσκεται και στα δύο. Τώρα όμως που το ξανασκέφτομαι, η ιδέα του να είναι γραμμένες ορισμένες συμπεριφορές στο DNA μας, δεν μου αρέσει καθόλου…

Έλεγα στον Α. την ιστορία μιας φίλης, φίλης κοκ, η οποία αποφάσισε να παντρευτεί τον καλό της και να ξαναρχίσουν από την αρχή την κοινή τους ζωή. Έτσι λοιπόν, την πρώτη νύχτα του γάμου, αφού είχαν καταναλώσει πολύ αλκοόλ, εξομολογήθηκαν ο ένας στον άλλον τα πιο «καυτά» τους μυστικά, έτσι ως τελετή εξαγνισμού. Είναι λέει κάτι που κάνουν στην Αμερική πολλά ζευγάρια… Κουβέντα στην κουβέντα, εκείνος της είπε ότι είχε πάει με την αδερφή της και εκείνη με τον καλύτερό του φίλο. Περιττό να σας πω ότι την επομένη δεν πήγαν στο αεροδρόμιο για το ταξίδι του μέλιτος, αλλά στο γραφείο του δικηγόρου για το διαζύγιο.

Τα εν οίκω μη εν δήμω

Εκεί που γελούσαμε με τον Α. είπαμε να κάνουμε κάτι παρόμοιο. Να μην τα πούμε δηλαδή όλα, αλλά να αποκαλύψουμε ορισμένα από τα μυστικά μας. Εκείνη τη νύχτα έβρεχε πολύ και δεν είχαμε κανένα σκοπό να βγούμε έξω, άρα ο Α. άνοιξε ένα μπουκάλι κρασί και αρχίσαμε την εξομολόγηση.

Του είπα ότι στα 30 μου τα είχα με έναν 20άρη, ότι κάποτε έβγαινα με έναν άντρα που δεν μου ταίριαζε καθόλου (και δεν είχα κανένα σκοπό να τον συστήσω στους φίλους μου) μόνο και μόνο επειδή ήταν καλός στο κρεβάτι, ότι όταν ήμουν αρκετά μικρή τα είχα με δύο αδέρφια (όχι παράλληλα, πρώτα τον μικρό και μετά τον μεγάλο) και κάτι άλλα παρόμοια. Μεγάλες αποκαλύψεις δεν έκανα για ευνόητους λόγους.

Εκείνος, αφού μου είπε γελώντας ότι είναι τυχερός που έχει αδερφή και όχι αδερφό, θυμήθηκε τις πρώτες του σεξουαλικές εμπειρίες σαν έφηβος και μεταξύ άλλων μου αποκάλυψε ότι η πρώην του γυναίκα δεν ήταν η μόνη που τον είχε κάνει να σκεφτεί το γάμο. Όταν ήταν γύρω στα 20 παραλίγο να παντρευτεί μία συμφοιτήτριά του, αλλά τελευταία στιγμή τον παράτησε.

Εκεί που ήμουν έτοιμη να τον παρηγορήσω 30 (και βάλε) χρόνια μετά για την χυλόπιτα που έφαγε τότε, μου αποκάλυψε ότι τον παράτησε επειδή δεν της ήταν πιστός αν και την αγαπούσε. Δεν μου έκανε εντύπωση, ήταν πολύ μικρός εξάλλου.

Στους δύο, τρίτος χωρεί;

Εγώ του είπα ότι δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να απατήσω τον άντρα που αγαπώ, δεν αισθάνομαι καλά να με αγγίζει άλλος άντρας, ενώ η καρδία μου είναι δοσμένη αλλού. Άλλο το να είσαι σε μία ελεύθερη σχέση (που να το ξέρουν και οι δύο). Αλλά σε μία σχέση κανονική δεν μπορώ καν να διανοηθώ ότι θα το κάνω…

Τότε εκείνος μου είπε ότι αυτό που λέω δεν ισχύει για όλους και ότι μερικές φορές ζητάς απλά μία ανανέωση σε μια επιπόλαια σχέση, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αγαπάς τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου. Εξάλλου, πολλές έρευνες δείχνουν ότι οι περισσότεροι άντρες που απατούν τις γυναίκες τους είναι αρκετά ευχαριστημένοι με το γάμο τους.

Κάπου εκεί, άνοιξε και το δεύτερο μπουκάλι κρασί.

Σιγανά τον ρώτησα αν το έχει ξανακάνει. Μου είπε πως είχε απατήσει και τη γυναίκα του, λίγο πριν χωρίσουν και πως αυτή δεν ήταν η αιτία του διαζυγίου. Μάλιστα ήταν βέβαιος πως η πρώην γυναίκα του δεν είχε ιδέα για το κέρατο που είχε φάει. Όπως μου είπε ήταν μία «απέλπιδα προσπάθεια να δει αν μπορεί να σωθεί κάτι από αυτό το γάμο».

Καλά βρε αγόρι μου και πηγαίνοντας με μία άλλη γυναίκα θα την έκανες την προσπάθεια… ήθελα να του πω, αλλά απλώς τον κοίταξα.

Εκείνος μάλλον το κατάλαβε και μου είπε ότι πήγε με την άλλη για να δει τι πραγματικά ένιωθε για την πρώην. Άλλα λόγια να αγαπιόμαστε δηλαδή.

Αλλάζουν οι άνθρωποι;

Από τότε όμως εμένα με έζωσαν τα φίδια, γιατί μου έχει ήδη εξομολογηθεί ότι έχει υπάρξει δύο φορές άπιστος. Ποιος μου λέει ότι δεν θα το κάνει και τρίτη; Ποιος μου λέει ότι δεν είναι το «βίτσιο» του; Ποιος μου λέει ότι μπορώ να τον εμπιστευθώ απόλυτα; Και αν η απιστία είναι γραμμένη στο DNA του;

Φυσικά και έχει τύχει να με απατήσουν, αλλά έγινε από ανθρώπους που δε σήμαιναν πολλά για μένα ή τουλάχιστον δε σήμαιναν τόσα όσα ο Α.

Για την ώρα για να ησυχάσω (επειδή απλώς θα χαλάω τη ζαχαρένια μου αν αρχίσω τις προκαταβολικές υστερίες) θα σκεφτώ ότι οι άνθρωποι αλλάζουν και εξάλλου εγώ δεν είμαι σαν τις άλλες, άρα δεν έχει λόγο να με απατήσει!

Επίσης, όπως μπορεί να αλλάξει εκείνος και να γίνει πιστός, έτσι μπορώ να αλλάξω κι εγώ και να γίνω άπιστη!

Ποτέ μην λες ποτέ δε λέει ο σοφός λαός;