Από την Emma Watson ως την Christina Hendricks: τι σηματοδοτούν τα νέα πρότυπα

Τι κοινό έχει η αισθητική πολύ νεαρών celebrities όπως η Dakota Fanning και μεγαλύτερων ηλικιακά διασημοτήτων όπως η Sofia Vergara;

Πριν από λίγες μέρες η Emma Watson ανακηρύχθηκε και «επισήμως» style icon στα ετήσια βραβεία του περιοδικού Elle, μόλις στα είκοσί της χρόνια. Η 17χρονη Dakota Fanning, καθώς μεγαλώνει έχει να επιδείξει μια χάρη και ανεπιτήδευτη εκλεκτικότητα (όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό), που κέρδισε την προσοχή περιοδικών όπως το Marie Claire ώστε να φιγουράρει στο εξώφυλλό τους και στα editorial μόδας των εσωτερικών σελίδων τους. Η 15χρονη Abigail Breslin (Little Miss Sunshine, μεταξύ άλλων) είναι ένα πρόσωπο που παρακολουθείται με προσοχή από τα media ως ένα δυνητικό επόμενο “fashion darling”. Η επίσης 15χρονη Hailee Steinfeld (πρωταγωνίστρια του True Grit) αποσπά πολύ κολακευτικά σχόλια για τις στυλιστικές επιλογές της στα επίσημα events όπου δίνει το «παρών», και στα οποία ξεχωρίζει με τις cute & chic, όσο και κατάλληλες για την ηλικία της, εμφανίσεις.

Αν λάβουμε υπόψη τα “petite” νούμερα της ηλικίας τους, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι αναπτύσσεται μια νέα τάση -ή έστω σύμπτωση ή συγκυρία- στην οποία αρκετά νεαρές celebrities αποσπούν την προσοχή του κόσμου της μόδας και του στυλ. Η συγκεκριμένη τάση παρόλ’ αυτά δείχνει να διαφέρει από την έμφυτη διαρκή αναζήτηση της showbiz για «φρέσκο αίμα» και την αποθέωση της -σχεδόν παιδικής- νεανικότητας με την παράλληλη υποβάθμιση της αξίας των ωριμότερων ηλικιών. Στα συγκεκριμένα παραδείγματα δεν έχουμε να κάνουμε με Λολίτες αλά Britney Spears που επιδεικνύουν μια έστω νεανική έντονη σεξουαλικότητα, αλλά με νέα κορίτσια που μοιάζουν να βρέθηκαν στο επίκεντρο της προσοχής χωρίς όλο αυτό να ήταν απόλυτα προκατασκευασμένο, και έχοντας μια εγγενή ικανότητα να διαχειριστούν τη δημοσιότητα με «ωραίο» τρόπο, καταθέτοντας διαπιστευτήρια πραγματικής αυθεντικότητας. Θα μπορούσε κανείς να παραλληλίσει αυτή την προσοχή των media προς τα πρόσωπά τους, με τη στροφή του καταναλωτικού κοινού προς τα “ανόθευτα” βιολογικά προϊόντα! Γιατί με μία βαθύτερη «ανάγνωση», μπορεί κανείς να συνειδητοποιήσει ότι το ειδοποιό στοιχείο του «φαινομένου» δεν είναι απαραίτητα η ηλικία, αλλά ο γενικότερος στυλιστικός χαρακτήρας, που ξεφεύγει από τον -σε μεγάλο βαθμό επιβαλλόμενο- μέσο όρο και ότι παρόμοια προσοχή συγκεντρώνουν τελευταία και μεγαλύτερες σε ηλικία (σε σχέση με τις προαναφερθείσες) ή πιο χυμώδεις γυναίκες, όπως οι πανέμορφες Christina Hendricks (Mad Men) και Sofia Vergara (Modern Family).

Πρόκειται για προσωπικότητες ή public images που δεν έχουν καταληφθεί (ακόμα τουλάχιστον) από την αγωνία που διακατέχει κάθε “it girl” να καταθέτει σε κάθε επίσημη εμφάνισή του και σε κάθε καθημερινό ξεπόρτισμά του ένα fashion statement ή να διαμορφώνει trends. Σίγουρα βέβαια η εμφάνιση αυτών των νεαρών κοριτσιών σε επίσημα events είναι μελετημένη με βάση ένα στυλιστικό «σχέδιο». Και σίγουρα οι ίδιες σχετίζονται ή θα σχετιστούν ποικιλότροπα με εμπορικά brands σε περιστασιακή ή πιο σταθερή βάση, όπως η Emma Watson που έχει ήδη κλείσει συμβόλαια με μεγάλους οίκους μόδας και εταιρείες καλλυντικών. Και φυσικά μοιραία θα μεγαλώσουν και θα εξελιχθούν. Ωστόσο η «φρεσκάδα» και η «ελεγχόμενη ανεμελιά» της προσέγγισής τους ως προς τη δουλειά και το στυλ τους, είτε αυτό πηγάζει από τις ίδιες είτε καθορίζεται από στυλίστες και PR people, αν και υπάρχει πάντα η σχετική πιθανότητα, δεν είναι απαραίτητο να εξαφανιστούν. Όπως γράφαμε πριν από λίγο καιρό για τη Νάταλι Πόρτμαν, η showbiz και το φιλοθεάμον κοινό δείχνουν να αναζητούν πλέον πρότυπα σε celebrities που διαμορφώνουν για τον εαυτό τους μια άλλου είδους δημοσιότητα πέρα από καταναλωτικές μονομανίες και υπερβολές. Ακόμα κι αν όλο αυτό το buzz ξεκινά τυχαία και όχι συνειδητοποιημένα, πρόκειται τουλάχιστον για μία ακόμα απόπειρα προκειμένου το διαφορετικό ή τουλάχιστον το λιγότερο «κατασκευασμένο» να γίνει mainstream σε βαθμό που να μην κάνει πλέον εντύπωση και να εξαλειφθούν οι όροι “mainstream-alternative”. Το αν αυτό βέβαια θα γίνει έτσι, εξαρτάται και από εμάς, και ειδικότερα από το μέγεθος της δημοκρατικότητας των αισθητικών αντιλήψεών μας.